فـلسـطـين  توطئـه‌هـا و راهبـــردها

 

جنگ اول جهانی را بایستی جنگ استکبار جهانی علیه جهان اسلام دانست. در این جنگ، صلیبی های خون آشام که طی چند سده از مقاومت سرسختانه پیروان اسلام در برابر تجاوزگری های وحشیانه آنان سخت به خشم آمده بودند توانستند از اسلام و مسلمانها انتقام بگیرند و سرزمین پهناور اسلامی را تجزیه کنند و درگام دوم مهره ها و مزدوران بی اراده خود را بر کشورهای اسلامی بگمارند و نقشه ها و نیرنگ های ضد اسلامی خود را به دست این دست نشاندگان به اجرا در آورند.

جنگ اول جهانی در سال 1292 خورشیدی آغاز و در سال 1297 پایان یافت. به دنبال آن در سال 1299 سید ضیاء انگلیسی در ایران دست به کودتا زد و زمینه را برای به قدرت رسیدن رضا خان میرپنج فراهم کرد. در سال 1302 یکی از مزدوران جلاد انگلیس به نام مصطفی کمال معروف به «آتاتورک» در ترکیه به قدرت رسید. در سال 1303 وهابی های بیابان گرد و پا برهنه که جز نوکری برای بیگانگان هنری نداشتند در عربستان به قدرت رسیدند همزمان با آن ملک عبدالله و ملک فیصل از خاندان هاشمی که از مزدوران خانه‌زاد انگلیس بودند به ترتیب در اردن و عراق به سلطنت دست یافتند و در سال 1304 رضاخان در ایران تاجگذاري كرد و هریک از این دست نشاندگان مأموریت یافتند که در راه مقابله با اسلام به توطئه برخیزند و این سومین گام استعماری در راه اسلام ستیزی بود. وهابی با مسخ حقایق اسلامی کوشیدند که مسلک تحجر و خشونت و ذلت را به نام اسلام در مرکز وحی گسترش دهند و آبروی اسلام را ببرند. مصطفی کمال و رضا خان مأموریت یافتند که اسلام را از رسمیت بیندازند و در ترکیه و ایران نظامی لائیک و کشوری بیگانه از اسلام بسازند. ملک عبدالله و ملک فیصل مأموریت داشتند که در عراق و اردن اسلام را در پوچی، هیچی، بی هویتی و بی تفاوتی تعریف کنند و مردم را از سیاست، دین مداری و غیرت و حمیت دور کنند و به تفرقه و تشتت و فتنه جویی و جنگ های خانمانسوز شیعه و سنی بکشانند و از اوضاع حاکم بر جهان غافل سازند.